Yola çıktık. Nereye gitmeli derken, rüzgâr bizi Trilye’ye attı.

Yolda biraz sis vardı.

Sonra karnımız acıktı.

Tepeden manzara seyrettik, bir soluk alıp, çay, kahve içtik.

Marmara keşke eskisi gibi mavi olsa dedik…

Uydu anteni şart tabii

Narlı’de sahilde tost molası.

Neye niyet, neye kısmet

Yeşil ve su, daha ne olsun?

Bir de bu açıdan; yoksa huzur bu mudur?

Narlı’dan Delmece’ye…
Bol viraj, keyifli ve bozuk yollar, bolca yorgunluk ama değer

Allah sahibine bağışlasın. Güzel makina, özenli sahip

Akşam üzeri güneşinde baharın yeşili.

Güneş batarken, yeni maceralara doğru yelken açmalı.

Yine gezeceğiz, yine yazacağız.

Sevgiler bizden herkese.

Geçtiğimiz günlerde, önce Ertuğrul (1100 GS), birkaç ay ardından da ben (F650 GS) sahibi olduk.

Keyif fotoğrafını koyayım, gezi fotoğraflarını da ileride paylaşmak ümidiyle.

Kaşlarım hergün biraz daha çatılırken, meteorolojinin verdiği haber bayram sevinci yaşattı bana; “hafta sonu sıcaklık 6 derece olacak.”

Gidilecekti, neresi olduğu mühim değil, yola çıkılacak ve gidilecekti, hepsi bu.

Cumartesi gecesi Ertuğrul’u aradım, kararsızdı. Pazar sabahı yine aradım, ı – ıh, gelmeyecekti. Ben ise çok kararlıydım. Ve çıktım yola.

TEM’den Eskihisar’a, oradan Topçular’a. Soğuk, gerçekten soğuk. “Sabahın erken saatleri olması dolayısıyla normaldir, öğlene doğru ısınır, koskoca hava tahmini uzmanları yanılır mı” diyorum içimden. Yanılmasalar iyi olur. Daha yeni yola çıktım ne de olsa.

Vapurda sıcak çay ve tost. Güneş de yavaş yavaş gülümsemeye başladı. Sanırım işler yolunda.

Vapur çıkışında, Karamürsel yerine Soğuksu yolunu kullanarak Kızılderbent üzerinden gidiyorum İznik’e.

İznik’in içinde bir miktar oyalanıp, ardından motor camiasının meşhur köftecisi Yusuf’ta bir yemek molası veriyorum.

İlgi süper ama köfteler lastik. Bizim Kızılderbent’teki Altun Kasap’ın* yanında çok sanayi işi. Ekmek kadayıfı ise, köfteden daha güzel. Yine de orta karar olarak nitelendirmek mümkün mekânı.

 Bu molanın ardından dönüş yoluna koyuluyorum. Bu sefer Yalakdere üzerinden dağ yollarını tırmanacağım. Gece karanlığına kalmadan dönmek istiyorum. Bu havalarda görüş iyice azaldığı için İstanbul içinde bir de o sıkıntıyı yaşamak istemiyorum.

Hava soğuyor, daha da soğuyor. Gerçek sıcaklık 2 derece civarında, hissedilen ise fena. Karamürsel’den Topçular’a sapmıyorum. Yalova’ya gidip, feribotla Pendik’e geçerek, yolu bir nebze de olsa kısaltmak amacındayım.

16.30 feribotu ile Pendik’e geçip, yola koyuluyorum. Hava kararmış, trafik sıkışık. İdealtepe’den E5’e çıkıyorum. Trafik kilit. Emniyet şeridi türlü vasıta tarafından işgal altında. Elim kornada, boşluklardan ilerleyerek, TEM ayrımına kadar geliyorum. Gerisi akıcı. Sakin bir sürüşle eve dönüyorum.

 Evet çok soğuktu, ekipmanlarım oldukça sağlam olmasına karşın, hissedilir derece üşüdüm. Ancak günün sonunda mutluydum. Benim motor üzerinde olmam lazımdı, yol yapmam lazımdı, mesafe yakın da olsa yola çıktıktan sonra kafam boşalıyordu, mutlu mesut evime dönebiliyordum. Bu gazla ben, en azından hafta ortasına kadar sakin kalabilirdim. İyi ki gitmiştim, sağlık sıhhat olsun, hep gideyim. Siz de gidin, hayat kısa, gezin, tozun, zevk alın. Üçüncü sınıf bir dizi değil ki yaşam, ha bire tekrarı olsun. Bir kere geldik, güzel yaşayıp gidelim.

Sevgiler…

 * : Altun Kasap, eski lezzetinden eser kalmayan, kötü ötesi köfteler yapıyor artık. Kesinlikle tavsiye etmiyorum.

Heyecanlıydım, hem de çok. Nasıl heyecanlanmam, aylardır bugünü bekliyordum. Sonunda o gün gelmişti işte;

23 Mart 2011 Çarşamba. Sanırım bu, işi ilk kırmam değil. Üstelik İskandinav Bilim Adamlarına göre (hah, adres de gösterdim, artık kesin inanırsınız) haftanın beş günü çalışmak verimi ciddi oranda düşürüyormuş. Gerçi genel müdürüm benimle aynı fikirde olmasa da problem değil. Sanırım bugün şirket dışı bir eğitimde olduğumu söyledim. Ama yalan mı? Elbette değil. Eğitimin alâsı var bugün, hem de “uzun” yol eğitimi. Derler ya, “yalan değil ki, başım ağrısın.” İşte benim durumum da aynen öyle idi. Gerçi başım ağrımasa da birazcık içim sızlıyordu. Sonra, aldığım maaşı hatırladım, hiçbir şeyim kalmadı

Her neyse, artık yola çıkacağız. Ertuğrul Avrupa yakasında, ben ise Anadolu yakasında oturduğumuz için buluşma yeri olarak Kavacık Kavşağı’nı belirledik. Son kontrollerimi tekrar yapıyorum. Her şey hazır. Yol öncesi bir de kilometre saati fotoğrafı çekelim, adettendir.

Hıh, tamam. Fotoğraf işi de bitti. Motosiklet tanrıları bizimle olsun. Vira Bismillah diyerek marşa basıyorum. YBR nazlı, “jiklemi çekip, beni biraz ısıt da, yolda canımız sıkılmasın” diyor. Mavi’nin bu fikrine saygı duyuyorum, “hava da soğuk zaten, çocuk haklı, biraz daha ısınsın” diyorum içimden. “Ama beş dakika yeter, geri kalan kısmın yolda ısınsın Mavi’ciğim, haydi bakalım” diyerek, hastası olduğum birinci vitese geçme sesi “çıtonk” ile birlikte yola koyuluyoruz. Ohhh, nihayet. İlk hedef Kavacık. “Atıl Maviii!” diye gürlüyorum kaskın içinden…

Yer: Kavacık, karşımda ağaç olmuş bir adam; Ertuğrul. “Çok bekletmedik değil mi” diyorum, tevazu sahibi kendisi “mühim değil” diyor. Hâlbuki ben kibarlığımdan sormuştum.  Dokuzda buluşacaktık, saat dokuzu altı geçiyor. Gelmeseymiş sekiz buçukta “Mavi üşümesin diye, biraz geç çıktık evden. Kusura bakma diyorum” yine de. Büyüklük bende kalsın

Halâ Kavacık, son kontrolleri karşılıklı olarak tekrar yapıyoruz. Her şey tamam. Ertuğrul önde, ben arkasında, hedef Eskihisar Vapur İskelesi. Kozyatağı’na kadar TEM yolu, oradan E-5. İki şeritli E-5 yolu boyunca, minibüsçüler ve uçan kamyonet/kamyonlarla ilk temas. Ardından İskele’ye varış. Sorun yok, ilk E-5 sınavı başarılı (Üzerime bir rahatlama geliyor haliyle ). Gişelerde ilk defa motorla para verme faslı, o da ne, otomobilden farklı olarak yaya gişelerine giriyoruz. Süper! Sabahın o saati, vapur kuyruğu yok denecek kadar az. İkinci şaşkınlığı yaşıyorum; sıra beklemeden, direkt biniyoruz vapura. Ne güzelmiş bu motor işi. Giderek hastası oluyorum.

Arabalı olduğu söylenen, bana göreyse aynı zamanda motosikletli de olan vapur ile karşıya geçiyoruz. Güzel bir köşe bulduk, gerçi biraz koku sorunu var ama olsun. Üşüyen her yolcunun can simidi; tuvaletin kapısındayız . Hava 10 derece civarında, güneş “yüzümü göstereyim ama aynı zamanda da çok utangacım, birazdan örterim bulutlarla gül cemalimi” modunda. Bir var, bir yok. Soğuk yani. Motorumdan ayrılmak içime sinmese de, üst tarafa, kapalı salona geçip, sıcak içecek ve yiyecek takviyesi yapıyoruz. Aslında fena fikir değilmiş. Üstelik geri döndüğümde Mavi de hala yerinde (denizin ortasında nereye gidecekse sanki), Kırmızı ile art arda bizi bekliyorlar. Keyfim yerinde, karnım tok, deniz havası aldım, iş günü “eğitimdeyim” daha ne olsun.

Vapur çıkışında herkes Yalova tarafına giderken, biz aksi istikamete yöneldik. Hedef Karamürsel’den sapıp, dağ ve köy yollarından geçerek Kızılderbent ve Boyalıca üzerinden İznik’e ulaşmak. Çoğu motorcu bu yolu bilir. Keyifli, tatlı sert bir yoldur. Yeni başlayan biri için ise, biraz zor gelebilir. Hayır bana geldi, ordan biliyorum

Körfeze hakim tepeden birkaç fotoğraf aldık.

Başladık tırmanmaya. Adam önden uçuyor, her bir virajda daha da uzaklaşıyor. Eee, hani bu işi yemiş, bitirmiştim. Adam gidiyor işte. Ben ise tın tın, peşindeyim. Doğru açılar, viraja doğru giriş/çıkış, kafamın pozisyonu derken, bir yandan da kendi kendime söyleniyorum; “Kursta kraldın, şimdi ne oldu? CBF 1000’ le cambazlık yapmak iyiydi, bak sahaya çıktık, öyle gözüne lamba tutulmuş tavşan gibi kaldın” şeklinde. İşin özü, yol boyu epeyi saydırdım kendime.

Kızılderbent yakınlarında, Ertuğrul’un meşhur kasabında mola. Muhabbetlerde bol bol konusu geçen ve gezi yazılarında ballandıra ballandıra anlattığı o kasap. Kendi hayvanlarından, gayet el yapımı ve doğal köfteler, sucuklar, ızgaradalar. Yanında kocaman bir salata, bol zeytinyağlı. İşte buna değdi. Hemen yemeliyim. Çok açıkmışım, ne varsa istiyorum, hepsini yemeli. Ama biliyorum ki fazla yersem günü orada kapatabilirim. O yüzden az yiyorum, iki, bilemedin üç porsiyon kadar! Ne yapayım, çok lezzetli. İstanbul’da yediğimiz plastik etlerden sonra, insan kendini kaybediyor. Pişman değilim, yine olsa yine yerim (ilerleyen geziler boyunca da sık sık uğradık zaten. Bol bol da yedik ).

Kasap Önü.

Göbek şişmiş, ağırlık çökmüş bile.

Kask reklamı gibi keyif çayı molası

Mola iyi geldi. Yorulan vücudum ve bozulan moralim, ızgarada cızır cızır kızaran sucuk ve köftelerle birlikte yerine gelmiş, üzerine içilen çayla da cilası atılmıştı. Tekrar yoldayız.

Robocop’un dileması; Yoksa Atom Karınca mıyım

“Acemi adamı taktık peşimize, çok sıkıcıymış birader, bitse de gitsek” pozu.

Artık daha düzgün gidebildiğimi farkettim. Daha sakin ve daha keyifliyim. Yolun ve manzaranın tadını çıkarmaya başlıyorum. Mis gibi dağ havası, kuş bakışı manzaralar, bir aya kadar çiçek açacak ağaçlar derken, İznik’e varmıştık bile.

Yeşil Cami’nin avlusunda bir çay molası ve İznik keşfinin ardından, Göl etrafında koca bir tur attık. Çok iyi geldi. Hatta çok çok iyi geldi. Zeytin ağaçları ne güzel kokuyordu yol boyu. Müthiş bir manzara, tek tük göldeki kuşlar, göl kıyısında oynayan çocuklar, bahçelerde çalışan köylüler… Büyük şehirde ne kadar zor yaşıyoruz; doğadan uzak, kalabalığın içinde, herkes tek başına. Gitmek lazım. Özümüze gitmek. Toprağa değmek, suya bakmak, temiz havayı içimize çekmek,  bizden başkalarının da var olduğunu hatırlamak. “İnsan” olmanın hazzını yaşamak.

Gitmek lâzım…

Çok geçe kalmayalım istedik. Malum, ilk “uzun” gezim. Aynı yoldan Karamürsel’e dönme zamanı. Daha kontrollü, daha sakin ama daha başarılı. Bu kez kendimle barışığım. Hele birkaç viraj mükemmele yakın gitmeye başlayınca, yine “tamam” diyorum ama bu sefer daha sakinim. Henüz yolun başında olduğumu biliyorum, her geçen gün daha iyisi olacağını, bir sonraki İznik geçişinin çok daha keyifli olacağını hissediyorum. Özetle, mutluyum. İyi ki gelmişiz. Sağol, varol Ertuğrul. Sen olmasan yapamazdım.

Üstelik eve dönüşte, hem hafta içi akşam İstanbul trafiği ile hem de yağmur ile tanışmak bile keyfimi bozamadı. Evet, kabul ediyorum, başta oldukça gerildim trafikten. Hatta yağmur başladığında, motoru daha az yatırmaya özel olarak gayret gösterdim ama sonuçta halâ çok keyif alıyordum.

Nihayet, sağ salim eve geldim. İlk iş, Ertuğrul’a vukuat raporu verdim; “Vukuatım yoktur komutanım. Arz ederim ”. Ardından, kilometre saati fotoğrafı ritüelini yerine getirdim. Sonra Mavi’yi garajında uykuya yatırarak, bir sonraki geziye kadar kendisine veda edip, bu güzel gün için teşekkürlerimi sundum. Aptalca bir sırıtışla eve girdim. Kimse yadırgamadı

Seviyorum ben bu işi be, çok seviyorum!

Çoğu malzemelerimi yurtdışından getirmek durumda kaldığımdan (yerli satıcılarımız sağolsun / o konuyu da ayrıca yazacağım) süreç biraz uzadı. Ben de böylece daha sağlıklı düşünme ve karar verme imkânı buldum diyeceğim ama doğru olmayacak. Sağlıklı düşünmek bir yana, heyecandan normal bile düşünemiyordum. Ama nasıl oduysa, kılık kıyafetlerim yurtdışı internet sitelerinden parti parti gelirken, ben de eski bir dostu hatırladım; tabii ki Ertuğrul’u.

Bir akşam iş çıkışı aradım. Dedim ki, “yahu bana da bir motor alsak, hayat neşelense, falan, filan”. Güldük, eğlendik, kapattık telefonu. Üzerinden birkaç gün geçti, adamdan ses seda yok. Üç uzuuuun günün ardından tekrar aradım, mealen dedim ki “Hocam benim gözüm döndü, motor alacağım, eğitimlerim, vs. tamam, harekete geçmek istiyorum, yardım lazım”. Ancak o zaman olayın ciddiyetini anlayan Ertuğrul, geçmiş olsun dedi Anladık, bu iş telefonla olmayacaktı. İlk hafta sonu acilen görüşmek lazımdı.

Başlangıç için, Donald Duck’ ın ve aklıselim herkesin tavsiye ettiği gibi, 250 cc altı, görece ucuz, sağlam ve acemi üzmez bir motor seçeceğim. Kurstan dolayı aramızda hukuk olan CBF 150 ise kesin favorim. İnternette CBF 150 nedir, nasıldır, kaça alınır, nasıl dertler çıkartır gibi bir sürü yazı, makale, tartışma okuyorum. Kuryelerle konuşuyorum. Kesin alacağım da, hangi renk olsun ona karar veremiyorum. Bordo olur mu, bence olur.

Derken hafta sonu geldi çattı. Ertuğrul CBF 150 yerine YBR 125 tercih etmemin daha doğru olacağını, ortak bir arkadaşımıza geçen yıl YBR aldıklarını, hatta birkaç ay önce dayanamayıp kendine de bir tane aldığını söyleyince tüm hatlar karıştı haliyle. Oysa CBF 150 ne güzeldi (sanki çok tecrübeliydim de, motor beğenmiyordum). Aynı hafta sonu, atölyesinde Ertuğrul’un YBR’sini inceledim, öyle alımlı, ahım şahım bir motor değildi. CBF daha havalı duruyordu. Üstelik ilk göz ağrımdı. Ama bir kere kafam da karışmıştı. Takip eden hafta boyunca, CBF 150 mi döver YBR 125 mi tartışmasının internet ortamlarında ne kadar alevli bir şekilde yaşandığını keşfettim. Boyum mu uzadı hayır ama keşfettim işte. Neyse, buna benzer tartışmaları daha evvelki yıllardan çok net hatırlıyordum. Bir yanda, “gerçek enduro F650’ciler”, diğer yanda “yok, has enduro DL 650 ciler“, peşinden, “ikisi de değil, enduronun kralı Transalp’ciler” birbirlerini yer dururlardı. Sanki ilgili firmaya ortaktılar ya da Türkiye temsilcileriydiler. Geçmiş zaman işte, insanlar nelerle stres attılar internette yıllar yılı… Dedim ya, aynı kısır tartışmalar CBF ile YBR kullanıcıları arasında da vardı. Geçmişin verdiği tecrübeleyle “sidik yarışı” tarzındaki yazıların hiçbirini umursamadım. Adam akıllı bilgilerini ve tecrübelerini paylaşan insanların, öneri ve yorumlarını okudum. Kullanıcılar ile konuştum. Diğer ülkelerdeki insanlar neler söylüyorlar, onlara baktım. Sonuçta iki motor da birbirinden çok farklı değildi. Hangisinin temizini bulursak onu alacaktık. Ama tercih olarak YBR biraz daha öndeydi. Zira dünya turu yaparak kendini kanıtlamıştı. O nedenle parolamız “mümkünse YBR, olmadı CBF” şeklindeydi.

Pendik’ten feribota bindiğimizde, saat sabahın sekizini gösteriyordu. Gerçi sekizi göstermek saatin de çok umrunda değildi ya, görevi gereği gösteriyordu işte. Öte yandan, benim de saatin sekizi göstermesi çok umrumda değildi doğrusu ama uykum vardı. Ve bu çok umrumdaydı. Herneyse…

Serin bir Aralık günü ama hava oldukça net ve temiz. Hava raporları yağmur veriyordu akşamdan beri, hava ise adeta tam tersini söylüyordu; “bugün yağmayacağım”. Pendik feribot iskelesi, konum itibariyle marinanın hemen yanında yer alıyor. Bu nedenle feribot hareket edene kadar ve iskeleden ayrılırken marinadaki tekneleri bol bol seyretme imkânı oluyor. En azından ona para almıyorlar, şimdilik! (MarinTürk’ün muhteşem kazık bir ücret tarife sistemi var ama bu yazının konusu değil, sonra o konuya da değinirim belki). Tabii biz de kuralı bozmadık; şu tekne senin olsun, bu tekne benim olsun, yok, onun boyu kısa, 20 metrenin altında tekneye binmem ben, bizim bir arkadaşın teknesi vardı türü geyiklerin ardından, bir tarafımız buz tutmaya başlayınca içeri girdik. Deli miydik, gayet serin bir kış günü Pendik’ten Yalova’ya niye gidiyorduk? En azından yanımdaki adam deli değildi, benim durumum ise çok mühim değil.

Gidiş sebebimiz aşağıda gördüğünüz mavi cici idi. İnternette satılık ilanını görüp, beğenmiştim. Ertuğrul’un da “olur, bakalım” şeklindeki onayının ardından Yalova’ya gidiyorduk.

Gittik, gördük, beğendik. Noter hazretlerinin de açık olacağı, hafta içi bir gün satış işlemlerini yapmak üzere satıcı ile el sıkışıp, İstanbul’a dönük. Biz İstanbul’a döndük ama benim aklım birkaç gün daha Yalova’da kaldı. Ta ki üç koca gün sonra gidip, motorumu alana kadar. Artık benim de motorum vardı. Motor, motorum, benim motorum, yuppiiiii….

Bu sevinç çok üzün sürmedi. Karşı kıyıya geçtikten sonra, Yamaha yetkili servisi Pendik Geçit Motor’daki değerli usta arkadaşlarımız beni iskelede karşılayıp, motorumu detaylı bakım için (elimden) aldılar. Ee, ne oldu şimdi? Motor aldım, feribot iskelesine kadar eski sahibi getirdi, on beş metre feribot iskelesinden vapura kadar, beş metre vapurda, on metre de vapurdan inince iskele çıkışına kadar desek, toplamda elli metre bile kullanmadan yine motorsuzdum. Çok denge bozucuydu ama! Gittim, iskelenin otoparkından arabamı aldım, üzgün üzgün bindim ve yola çıktım. Ama servise kadar Zaten önceden konuşup, anlaşmıştık. Motoru alır almaz hemen bakıma bırakacaktım. Geçit Motor’daki arkadaşlar sağolsunlar, acemi olduğum için gelip, motorumu iskeleden teslim aldılar. Evet hala araba ile geziyordum ama artık bir motorum vardı. Hele bakım bitsindi, nasıl gezecektim. O viraj senin, bu düzlük benim, yolları ağlatacaktım.

Ertesi hafta sonu. Motorun tüm bakımları yapılmış, saat gibi çalışır halde. Pendik’ten alınıp, eve getirilmesi gerekiyor. Ama ne mümkün, Ertuğrul “olmaz” diyor. “Sen arabayla beni takip edeceksin, ben alacağım motoru”. Hoppalaa, al işte yine bir engel! Yahu ben bu motoru ne zaman kullanacağım? Sebil mi aldık bunu, arkadaş hayratı sanki. Benden başka herkes binsin, ne alâ

Çıktık Pendik’ten, Ertuğrul önde ben arkada. Arabam ile motorumu kolluyorum. Kimse çarpmasın, başına bir iş gelmesin diye. Bu arada Ertuğrul’u da kolluyorum haliyle Kavacık’a geldik, şimdi Hisar’a döneceğiz diye beklerken, adam hala gidiyor. Peşindeyim. Anlaşılan atölyeye gidiyoruz. Sineye çekiyorum, akşama alırım nasılsa motorumu. Yazık, çocuk binsin biraz, hem benim motorum onunkinden daha güzel ne de olsa

Onun ki.

Yer : Atölye, Ders: Tanışma, Konu: Motorun basitçe çıkabilen tüm parçalarının sökülmesi. Hadi bakalım, buyrun buradan yakın! Ben motorumu alma derdindeyim, adamın söylediği şeye bak… On dakika sonraki manzara; bir elde tornavida takımı, diğer elde lokma takımı. “Burası da sökülecek mi usta” diye seslenen ben. O hafta sonu, motoru söküp, takmakla, fren diski ve zincir dışında her noktaya WD 40 sıkmakla geçti. Binmek için almıştık, olayı tamirci çırağına bağladık. Hadi hayırlısı…

Ertesi hafta geçmek bilmedi. Zar zor hafta sonuna ulaştık. Cumartesi sabahı itibariyle mekân tekrar atölye. Motora kavuşma anı. Sevdim, okşadım, hatta biraz da konuştum sanırım atölyede park halindeki motorumla. “Üzülme Mavi, birazdan Ertuğrul da Kırmızı’yı alacak, beraber gezeceğiz, tozacağız, hatta azacağız.” Kırmızı’nın sahibi Ertuğrul Usta’nın kapıda görünmesiyle ikimiz de heyecanlanmıştık. Hatta sanıyorum Mavi bu heyecana dayanamayarak kısa/uzun selektör yaptı. Yapmamış da olabilir. Olsun. Fakat o da ne, zalim yürekli Ertuğrul kapıda, karşımda dikilmiş, elinde ise bir kova ve sünger tutuyordu. Kendisine baktım; “bu buz gibi Aralık gününde, elinde kova sünger ikilisiyle bir de motorunu mu yıkayacaksın, yok artık” diyen gözlerle. Bana göre anlam yüklü olsalar da, anlaşılan Ertuğrul tarafından “bön bön ne bakıyor bu herif yahu” şeklinde yorumlanmış olsa gerek ki bakışlarım “al da motorunu yıkamaya başla” kalıbındaki bir söz öbeği yankılandı atölyenin yüksek ama bir o kadar da rutubet kokan duvarlarında. Belli ki şakacı bir insan bu Ertuğrul ama şakanın da bir yeri, zamanı var değil mi?

Zalim Kişi Ertuğrul Eski Atölyede.

I ıh, değilmiş. Daha da beteri, mahalle camisinin çeşmesinden, gözyaşları içersinde doldurulan kova, buz gibi bir hava, ısıtıcı da biraz ılıtılmış sıcak su takviyesi ve şampuan. Evet, manzara aynen öyle. WD 40’ın zehrini ve motorun pisliklerini akıtacakmışım. Akıttım. İçimdeki her türlü duyguyu da o soğukta işitilir işitilmez bir ses ile gökyüzüne akıttım, köpük köpük sularla toprağa akıttım. Ama Ertuğrul duymadı. Çünkü Nahit Usta’nın atölyesinde, soba üzerinde ekmek kızartıyordu (sanırım). Tamam, biraz abartıyor olabilirim, olaylar tam olarak bu şekilde gerçekleşmediyse de sonuçta ben o gün motorumu yıkadım, temizledim. Ardından da bir güzel cilaladım. Tuhaf bir duygu; motorum var ama binemiyorum, yalnızca yıkayıp, parlatabiliyorum. Karate Kid’den beter haldeyim. Çok da şaşılmayacağı üzere, o hafta sonu da motoruma binemedim. Koç Müzesi’ndeki arabalardan tek farkı, binemesem de yıkama ve parlatmama izin vardı. Allah Ertuğrul Usta’dan razı olsundu. Zaten heves dediğin niye vardı ki; kursakta yer etsin yeterdi.

Üzerinden kaç hafta geçti hatırlamıyorum (belki de birkaç gün geçmişti. Ama olsun, artık ne önemi vardı. Kesinlikle kanıksamıştım. Benim motorumun işlevi buydu; yıka, sök/tak, cilala, arada bir de çalıştır. O kadar). Derken bir gün Ertuğrul, lastiklerimizi değiştirmek için yola çıkabileceğimizi söyledi. Hem de “pat” diye. Haliyle inan(a)madım (Hatta “hadi oradan” manâsına geldiğini umduğum, bir minübüsçü el hareketi bile yaptım sanırım, emin değilim. Daha bilindik bir el hareketi de yapmış olabilirim. Ama size ne şimdi bundan canım). Hem ne olmuştu ki, ben motora binecektim? Yoksa üç aylık ömrüm mü kalmıştı? Bilemedim. Çokça şüphelendim, üç ay sonra halâ yaşadığımı anlayınca biraz olsun şüphem azaldı. Baştan beri YBR’nin üzerinde gelen ileri teknoloji ürünü! Sakura marka lastik görünümlü şeyleri değiştirmeyi planlıyordum. Ama benim de lastikçiye gideceğimi, hem de kendi motorumla gideceğimi söyleseler inanmayacak hale gelmiştim. Fakat oldu.

Gerçekten oldu. Ertuğrul önde, ben arkada (bu sefer motorize olarak) yola çıktık. Beykoz’dan Bostancı’ya. İnanılır gibi değil, sanki rüyadayım…

İşte o gün başladı yollarda maceralarımız ve halen de devam etmekte. Değerli dostum, büyüğüm, yol arkadaşım Ertuğrul ile birlikte 2011 boyunca gezdik, epeyi gezdik. Zaman zaman çok keyif aldık, zaman zaman tartıştık. Ben küstüm. Gazlayıp gittim (ama YBR ile çok uzaklaşmak teknik olarak mümkün olamadı, malum 0-100 hızlanma bir, bir buçuk dakika civarı zaman alıyor ). Mecburen geri döndüm. Yine gezdik.

Uzun lafın kısası, yıllardır motor üzerinde olan, motosiklet kültürünü hayatına büyük oranda geçirmiş , farklı türde birçok motosiklet deneyimine sahip ve uzuuun kilometreleri ardında bırakmış değerli dostum ile yaptığımız ve yapacağımız yolculukları burada toplamayı ümit ediyoruz. Sağlığımız, sıhhatimiz ve keyfimiz yerinde olduğu sürece Yol’da olmaya devam edeceğiz.

Tüm motorcu dostlara ve Yol severlere selam olsun.

Özgür Daldaban
İstanbul, Aralık 2011.

Not : Fotoğraf enduroclub.org sitesinde, Engin1711 isimli kullanıcının yazısından alınmıştır. Kendisine teşekkür ederiz. (http://www.enduroclub.org/forum/showthread.php?2961-Hayal-de%F0il-Ger%E7ek&s=5cd97f10af02e179617be217d3b14408)

Neyse, eski günlerin de verdiği güven ve gazla birlikte, o yıllarda aynı ofiste çalıştığımız değerli dostum Ertuğrul’la da her fırsatta motor alma, motorlu yaşam üstüne türlü hayaller kurardık. (Eskiden çok güzel O302 taklidi yaparken, artık MZ ve Java seslerini hakkıyla çıkartabilir hale gelmiştim. Bir de chopper sesi vardı ki, o biraz boğaz ağrıtıyordu.)

Kafaya taktım ya bir kere, motor mağazalarını geziyorum, sürekli motorla ilgili dergiler, bulabildiğimce kitap okumaya çalışıyorum. İnternet ile birlikte yeni ufuklar açılıyor. Belli başlı bir iki forum sitesi var, onları takip ediyorum. Hatta ikiteker.org o yıllarda hala çok önemli bir site, meşhur kavgalar, ayrılıklar yaşanmamış, kaliteli ve öğretici bilgiler dolu. Donald Duck’ın motosiklet üzerine yazdığı tüm yazı ve teknikleri defalarca okuyor, kendi kendime uygulamaya çalışıyorum. DD’nin öğrettiği şekilde, bir sol elim gidon ve fren oluyor, sağ elim ile dozunda fren sıkmayı, yavaş yavaş gaz açmayı çalışıyorum, bir sağ elim gidon ve debriyaj oluyor, debriyajı hızlı sıkıp, yavaş bırakmayı çalışıyorum. Yolda viraj okumaya, doğru açıları görmeye çalışıyorum. Tabii bunları ya yaya olarak, ya da otomobil kullanırken yapıyorum. Zira henüz motorum yok, daha da önemlisi A2 ehliyetim yok. Günler böyle gelip geçmeye devam ederken, hiç yazmadığım ama uzun süredir takip ettiğim forumlarda, tanışmadan tanıdığım insanlar art arda aramızdan ayrılmaya başladılar. Daha açık söylemek gerekirse, türlü motosiklet kazalarında hayatlarını kaybettiler. Üstelik kısa bir zamanda, oldukça fazla üzücü haber gelmesinin de etkisiyle, motor ve motorsal aktivitelerden uzaklaşmak istedim ve o defteri açamadan kapatmış oldum.

Değerli dostum Ertuğrul ise, kendine bir EN 500 alarak camiaya adım atmış oldu. Ona iyi dileklerimi iletip, ben dört tekerli hayatıma geri döndüm.

Yıllar sonra bir yaz sabahı, kendimi sürücü kursunun kapısından çıkarken buldum. Evraklarımı teslim etmiş, kursa kayıt yaptırmış ve A2 ehliyetimi almak için sınav gününü bekliyordum. Ne oldu, niye oldu, açıkçası hatırlamıyorum. Tek bildiğim, Çengelköy’de bir okulda, kıçı başı ayrı oynayan bir “sıkutır” ile sınava girip, üç beş kukanın arasında slalom yapıp, bir süre sonra ehliyet aldığım. Sanırım içimde kalan bir şeylerin acısıyla, “bulunsun, Güney’de tatilde motor kiralarız, cebimde olsun” bahanesiyle ehliyetimi almıştım. İyi ki de almışım.

Yine birkaç sene geçti, girişte bahsettiğim o meşhur Ekim ayının ortası daha gelmemiş ama aynı sene. Elektronik posta kutumda, “Honda Motosiklet Eğitim Merkezi falanca ayı kayıtları için başvurular başlamıştır “başlıklı posta bana bakıyor. Amacım, eskiden beri içimde olan isteğin son durumunu görmek. Eğer heves ise, hafta sonu yapılacak eğitimde hevesimi alır, içimde daha fazla bu işi büyütmem. Eğer heves değil ise, ona da eğitim sonunda bakarız düşüncesiyle bastım tuşlara, yaptırdım kaydımı; Güvenli Sürüş 1 ‘e gidiyorum. Haydi hayırlısı…

Gerginim. Çarşamba günü rezervasyon yaptırmışım, Cumartesi kurs başlıyor. Bir sürü bilgi var kafamda ama hepsi teorik. Gidip acemi gibi başlamak istemiyorum (sanki acemi değilim de, pistlere geri dönüş yapıyorum, nasıl bir şımarıklıksa artık). Eski defterler tekrar açılıyor; vites pozisyonlarından, viraj tekniklerine kadar o an için lüzumludan lüzumsuza ne varsa çalışılıyor. Teorik bilgiler bir kez daha full’leniyor.

Cumartesi sabahı, heyecan dorukta. Tayfun Hoca ile tanışma, kısa cümlelerle kurs arkadaşlarını tanıma, kendini tanıtma derken, yarım gün kadar dershanede teorik ders ve sonunda büyük an;  motorlara kavuşma anı. Ama öncesinde güvenlik ekipmanları kuşanılacak. Hep birlikte malzeme deposuna gidip, ekipman seçimi ve giyimine başlanıyor. Bu esnada (ben de dahil) dizlikleri dirseklerine takanlar (ama ikisi de birbirine çok benziyordu, tamamen Spidi’nin hatası ), XL beden kafaya S beden kask takmaya çalışanlar… Hiç görmemeniz daha iyi

 Derken, ilk gün fena geçmedi. Ardından ikinci gün sabahı kısa bir tekrardan sonra, ikinci günün akşamında, kursta çok büyük bir başarısızlık yaşamamış tüm katılımcılara, CBF 500 test etme şansı tanındı. İşte ne olduysa o anda oldu. CBF 150’nin ardından, CBF 500 gibi delifişek bir motorla iki tur atmak, zaten pek de yerinde olmayan aklımı başımdan almıştı. Hissediyordum, damarlarımdaki hastalık CBF 500’ün gaz koluna uyguladığım çevirme kuvveti ile doğru orantılı olarak an be an artıyordu. Öyle ki, Tayfun Hoca’nın “diğer arkadaşlarınız da binecek”  şeklindeki nazik uyarısıyla, CBF 500 ile mecburi bir ayrılık yaşamak durumunda kaldık. (Ardından Tayfun Hoca’nın kullandığı CBF 1000’e meylettim. “Hocam bir tur, yarım tur olsun, bari 10 metre gideyim” şeklindeki yakarışlarım Tayfun Hoca tarafından geri püskürtülünce çok da alınmadım. Zira sadece şansımı denemiştim )

CBF 500’ü teslim etmiştim ama suratımdaki aptal sırıtış yaklaşık bir hafta boyu sürdü. Hatta o kadar havaya girmiştim ki, eve dönüş yolunda arabanın içinde her virajda kafamı çevirip, koltukta sağa sola yattığımı fark ettiğimde, yan araçtakiler bana tuhaf tuhaf bakıyorlardı.

Pazartesi ilk iş olarak, tabii ki Güvenli Sürüş 2’ye kayıt yaptırdım. Şansa hem o hafta sonunda takvimde GS2 vardı, hem de eğitimde boş yer vardı. O hafta nasıl geçti, ben ofiste neler yaptım pek farkında değilim. Hatırladığım, internetteki motosiklet eğitim videolarının büyük bir kısmını seyrettiğim.

Hafta geçti, gitti. GS2 Cumartesi’si geldi. Bu sefer daha da erken gittim. Yine CBF 150’ler, bu kez ders Ufuk Hoca’nın. İlk gün GS1’in tekrarı, ikinci gün daha yavaş sürüş, engel geçiş, dengede uzun süre duruş, yokuşta çoklu dur kalk, daha dar bir parkur, vs. derken ikinci günün akşamına ulaştık. Bu sefer ise, hem CBF 500 hem de CBF 1000 ile turlama şansımız olacaktı. Ben de zaten bunu bekliyordum Biraz bekledim ve ilk olarak CBF 500 ile başladım. Bilerek en sona kalmış ve iki turdan fazla atmayı planlamıştım (evet, kötüyüm ). CBF 500′e artık alışkın olduğum (!) için gayet “cool” bir biçimde bindim ve slalom parkurunda her türlü maymunluğu yapmaktan, koruma demirleriyle yerlere çizik atmaya kadar kendi kendime kişisel şovumu da yapmış oldum (Tevazu gösteremeyeceğim, GS1 ve GS2’de en parlak öğrenci olduğum ortadaydı. Çünkü çok istiyordum. Yoksa gizli kalmış yetenek falan değildim elbette). Derken 500’lük makinanın ardından sıra CBF 1000’e gelmişti. Yine bilerek en sona kalmayı tercih etmiştim. Seleye oturdum, yavaştan gazlayıp, ikinci vitese atarak slalom parkuruna girdim. O ne kadar sakin ama aynı zamanda güçlü bir gidişti, bir de o hacme ve ağırlığa rağmen CBF 150 kadar çevikti. Bu alet sanırım oldukça iyi bir şeydi! Derken ilk düzlük, gazlamaya başladım.

Nasıl bir duygudur o, CBF 500 halt etmişmiş. O kadar keyif alıyordum ki, bir slalom parkuru, bir düzlük, bir yokuş, bir iniş, keyiften avazım çıktığı kadar şarkı söylemeler arasında bir ses gelmeye başladı dışarıdan; “Özgür Bey, biz de evimize gideceğiz, artık motoru park etseniz, on turdan fazla olmuyor ama” sözleri ile dünyaya döndüm. Aydın Hoca eller belde, kibarca sesleniyordu. Uyduk mecburen (Buradan Aydın Hoca’ya da en içten sevgiler. Honda’ya yolunuz düşerse mutlaka tanışın derim. İşini severek yapan, oldukça bilgili ve dersi çok keyifli bir eğitmendir.)

GS1 bitti, güzeldi. GS2 bitti, o da güzeldi. CBF 500 de oldukça güzeldi. CBF 1000 ise aşktı. Ama bitmişti işte. Şimdi elde bir dört teker, bir de aylık akbil vardı. İkisinin de farklı zevkleri vardı! Ama motorun yeri bambaşkaydı. Gel gör ki benim henüz bir motorum yoktu. Sıfır motor almak istemiyordum, ikinci elden ise hiç anlamıyordum, zaten bir de ailesel faktörler vardı. Peki şimdi ne yapacaktım?

http://www.ikiteker.org/
http://donald.hypermart.net/MCWorlDD.htm
http://www.ortac.net/
http://www.honda.com.tr/m_motosiklet_egitim_merkezi_nedir.aspx